سُر خورد ،

     جايي كه شب بود ،

        در شلوغي خيابان ِ خورشيدهاي برقي ،

                              خورشيد هاي سرد ِ رنگي ؛

             در هجوم هزاران سايه ي كمرنگ ِ پيچيده  به كفش هايم ؛

                                 ميان خيل پيشاني هاي تر و دست هاي خشك ؛

                                                       دست ِ كودكي ام ،

                                                              از دست هاي خيس ام ،

                                                                                      سُر خورد ...

             تا تو نگاه مي كني ، چشمه ي آه مي شوم

                                                       از مي ناب چشم تو ، غرق گنــــاه مي شوم

             گر گـــــذرد راه عــدم ، از گـــــذر نافـــــه ي تو

                                                       وانَـهم اين  درّ  وجــود ، بنده ي راه مي شوم

               پاک بازیم و همه خلق جهان می دانند

                                                           باده ناخورده به رقصیم و همه حیـرانند

              جـام خالی مرا طعنه مزن ای هوشـیار

                                                           عاکـــــفان حرمش مست می جانانند

         سال هاي بي تو بودن ، عادت من گشته است

                                                                 از فراقت ، داغ ديدن ، قسمت من گشته است

        يادم از يادت برفته ، خـــــــوب مي دانم ، ولــــي

                                                                 يـاد تو ديريست با يادم ، مقارن گشــــته است