از حق که نگذریم ،

                          زیبایی ؛

                تیغه ای از نقره ی خالص ،

                            و دسته ای الماس نشان ؛

                                                دل می بــری ...

              امــا ، قلب  من ،

                     ساده تر از آن می نماید ،

                                        که درخور ِ غلاف تو باشد ...                             

              درت که بیاورم ،

                    جانم از شکاف نازک روی سینه ام ،

                                                       در می رود ؛

                  درت که نیاورم ،

                        شکاف های پهن ِ صورتم ،

                                            دیگر برای خواب ،

                                                          نازک نمی شوند ...

             به پیشواز شب های بی خوابی ،

                          لباسم را ، با تو ، سِت  می کنم ...

                                       هر دو ، راضی می شویم ؛

                                                                      هر دو ،

                                                                            عادت می کنیم ...