آنهنگام ،

که پيک ها تان را ، به سلامتي قــرّ کمــر مــاه ،

                        بالا مي رويد و بد مستي مي کنيد ؛

آنهنگام ، که عشــق را عــق مي زنيد ،

               و شهوت را بر سر و روي همديگر بالا مي آوريد ؛

آنهنگام که جيبهاي پرتان را ،

                                به اميد هم خوابگي با ماهِ جنده ،

                                                               شاباش مي دهيد ؛

و آنهنگام که ناکام ،

               به خواب مستي مي غلتید ،

                                           من ، بيدارم ...

من بيدارم و پياله ام را ، تا هفت خط ،

                                    از انتظار پر کرده ام ...

معشوقه ي من ، ستاره ي کم نوريست ،

که يک شب ، از جنوبي ترين زاويه ي پرده ي آسمان ،

                                                            به سماع ،

                                                                  سر بر خواهد آورد ...

من ، آن شب بيدارم ،

             و تا آخر خواب پَستتان ،

                         پياله به پياله اش مي زنم ،               

                                        پشت به پيکرهاي نجس شما ،

                             سلامتی از آتش چشمانش می خوانم ،

                                                           و تن به نگاهش مي سپارم ...

 و آنهنگام که شما ، با سر درد صبح مستي ،

                          پي پر کردن جيب هاي سوراختان ،

                                                         روان مي شويد ،

      ستاره ام ، مرا به آغوش کشيده است ؛

                                                با جيب هايي که ،

                                                                   خالي بود ،

                                                                          و خالي ماند ... .