می شود به تو فکر نکرد ،

      وپشت تنها میز تک نفره ی کافه نشست ،

             نقش قلب های تیر خورده ی تن آن را ،

                              و باران دو نفره ی بیرون را ،

                       پشت صفحه ی حوادث روزنامه ی دیروز

                                                                 پنهان کرد ...

                  قهوه لطفاً ،

                      مثل این اواخر ، بی شکر .

                           مــــــــردی ، عشـــق اش را ؛

          می شود ،

                  از صندلی های به هم چسبیده ی میز بغلی ،

                                      آتش به امانت گرفت . آتش زد ؛

                                 می شود عمیقتــر دود گرفت ؛ و خود را ؛

                       دل خوش کرد ،

                                  که سرفه ،

                               یـاد تو را از من ،

                             عُـق زد ، بیرون کشیـد .

                                              حلق آویــز کرد .

                              روزنامه را می بندم ،

                                          بــاران ادامه دارد ،

                                            و شب که به نیمه برسد ،

                                          من و فنجـان قهـوه ی روی میـز ،

                                                                   بــــا هم ،

                                                                         ســرد شده ایم ... .

::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::..::

دیـــالوگ :

                     ای ماه شب تارم ، پروین و ثریــّــــا

                     دوستت دارم

                  :  زهر ماااااااار 

                  .  اصلاً بیخیال ، دوست دارم خره

                  :  میسی عسیسم