گنـه ار بوسه به لبهــای پـری رویـــــان است

بی گنه ، سخت غــــریق غـــم بـی پایان است

شربتــــی ســاز کــن از قند لبت ای زیبـــــــا

دیــن و دنیـــــام فـــدای لب غمّــــــازان است

                    ::..::..::

ای دلبـــر شیــرین لبِ شیــرین اطـــــــــــوار

ایـــن نیست ســـزای چــــو من خوش گفتـــار

از بهـــر تـو هــر شب غزلی ســــــــــاز کنم

چون مــــــــــاه به بـَــدریّ و دل من افـــــگار

                    ::..::..::

مــاه من پنهـــان شده در پشت دستـــانت کنون

قطــره ی اشکت دهـد آزار شیـــدایت کنـــون

الطفــــاتی کـن به لبخندی دلـم راشــــــــاد کن

تا که بخشم جان شیرین را چو فرهادت کنون

                    ::..::..::

گـریه ام از طـاقت چشمـــان من بیــرون شده

طفـل امّیـــدم ، به دنیـــا نــآمده مدفــــون شده

ره به ره منزل به منزل در پـی او بــــوده ام

هر که دل بر بــاد بسته عــــاقبت مغبون شده

                    ::..::..::

سرو قدّی ، ماه روئی ، شوخ چشمی نابــکار

بــی کمند و دام ودانه کــرد قلبــم را شــــکار

رسم صیّادی به جا نآورد ، صیدش را گشـود

صید درسودای صیّاد ، ای عجب از روزگـار

 پ ن :

           به یک فقره رفیق پایه ( ترجیحا سیگاری ) که اگه چار شب اس ام اس دادیم بش ،

           چار و یه دیقه مشغول خوندن جوابش باشیم نیازمندیم ....

           واجدین شرایط در قسمت کامنت دانی ابراز وجود کنند ...

           به خدا جدی جدی می گم ... .