پيش تر ها ،

             سبز و آبي ،

                    رنگ شهرمان بود ...

آسمان ، آبي تر از آن بود ،

              که تکه هاي ابر سياه ،

                          مجال تداوم بيابند ؛

وزمين ، سبزتر از آن ،

              که ريگ هاي ريز ،

                                    درشتي پيشه کنند ...

يادم هست ،

    که اگر باراني بود ، يا تگرگي ،

          مترسک هايمان ، مهربان تر از آن بودند ،

                                    که بال نحيف گنجشک ها ،

                                                     وبال گردنشان بشود ...

يادم هست ،

     که کاک صالح ، هر زمستان ،

                           زردي گندم هايش را ،

                                      با يا کريم ها ، شريک مي شد ...

من حتي ،

    گل هاي قرمز لباس عروسي  " به فرين " را هم

                                                          يادم هست ...

جعبه ي مداد رنگي شهرمان کامل بود ،

                                 سياه هم داشتيم ،

        دست مادر " ئه سرين " چهار روزه بود ،

                                  که خنده ي چشمان او را ،

                                         از شرق تا غرب صورتش ، کش بدهد ...

اما ، يادم نمي آيد ،

     که فيل سوار شده باشيم ،

            يا لشکري به خرابي خانه اي مهيا کرده باشيم ،

                                      که سزاوار ابابيل ِ نفرت شويم ...

همان ها را مي گويم ،

   که " زانکو "ي چهار ساله ، يکي شان را داشت ؛

                                    اما نه ، اين ها فرق داشتند ،

                                       مال او نارنجي خوشرنگي بود ،

                                                  واين ها ، خاکستري مرگ ،

                               و صدايشان بس بلند تر از صداي هواپيماي او بود ،

                                                  که از حنجره ي کوچکش بيرون مي آمد ...

    آن روز ، همه ترسيده بودند ، جز " زانکو " ،

                       شايد خدا هم اندکی انصاف داشت ،

                                                     که گوش هاي او را ،

                                                 پيش خودش ، امانت نگه داشته بود ...

يادم هست ، که دير شده بود ،

          ديرتر از آن که کاک ابراهيم يادش بيفتد ،

                    که وصله هاي لباس خيس از عرق سردش ،

                                                  خيلي بيشتر از آن است ،

                                                 که براي " روژين " چهار ماهه ،

                                                                        ماسک گاز بشود ...

تمام آن روز را يادم هست ،

                                  اما ، نمي دانم چرا ؟

شايد آن روز ،

    مترسک هايمان ، زيادي مهربان بودند ،

                  يا شايد ، آن پرنده هاي خاکستري ،

                             گرسنه تر از آن بودند که حتي ،

                                 تمام گندم هاي کاک صالح ، سيرشان کند ...

فقط مي دانم ، آن مداد سياه

      - که دست مادر " ئه سرين " بود -

                        دست هر کس افتاده بود ،

               ناشيانه ،از صورتِ سفيد " ئه سرين " ،

                        تا گل هاي قرمز لباس " به فرين " ،

                                    تا گندم هاي زرد کاک صالح ،

                                                     تا شرق ، تا غرب ،

                                                        تا زمين ، و تا آسمان ،

                                                   همه جا را ، خط خطي کرده بود ...

آن روز جعبه ي مداد رنگي شهرمان ،

                                            فقط يک رنگ داشت ...

نمي دانم ، شايد ،

                         مترسک هايمان ،

                                                 زيادي مهربان بودند ،