عهد کردم که ز چشمان تو شعری نسُرایم دیگـر

                                  دم فــــرو بَنــــــدم و از دل ، ننویســــــم دیگـر

                من به پیمــان شکنی شهره ام انـــدر این شهـــر

                                  این غزل را تو ببخشـــــــا ، ز خطایم بُگـــــذر

                قـــول دادی به کنـــــــارم تو بمانی ، امـــــــــا

                                   جـای خالــیت شده پُــــر ز خیــــالت دیگــــــر

                ضرب الامثــــال ِ جهانــی شـده ام در عشقـت

                                   در مَثــَـل جنگ مکــن ، زاری حــالم بنگـــــر

                رسم این نیست که خندان شوی از گریه ی من

                                   لا اقـل زخـــم زدی ، از نمکـش دَر بُگــــــذر

                گـفته بــودی به دو بــوسه بـدهی کامـــــــم را

                                   کامـم از دود پــُر و آتـش و سیــــگار ِ دگــــر

                قلــم جــور تو پیـشــــــــــانی مـن را بنـوشت

                                   قسمت و شیــــوه ی ایـــــام ، دروغـی دیگــر

                         گر چه از سر نرود خاطـره ات ، اما چَـــشم

                         فرض می دارم از اکنون ، تو و دلـدار ِ دگـر