سیب ناخـــورده مـــرا از در خـود مـــی رانی 

                                     ای خــــــدا ، نیسـت مـــرا توبـه ز نافرمــــانی

               طعــم وصلش نچشیــــــده غـم هجـــــــرم دادی

                                     از تو صدهـــا ِگلـه دارم ، ز چه رو پنهـــانی ؟ 

              عــدل ابلیــس ز تو بیـــش بُــود ای جانــــــــــا

                                     می و سردرد به هـــم می کــندم ارزانـــــــــی

              بـــنده ی سر به رهت بوده ام امــــــا ، افسوس

                                    حـــاصل پیــــــروی ات شد همه سرگردانــــی

              بیــم آتـــش شده لبریــز ز شرعت یـــــــــا رب

                                    حـــــائل دست من و او شـده بی ایمــــــــــــانی

              لبـــــــــم از لعــــل لبـــش دور به حکم قــــرآن

                                    ناکِسَـــم گــــــــــر بشود بـــاز لبـــــم قـــــرآنی

              خون عُشـاق به تقدیــر تو می ریزد ، هــــــــان

                                    خودت انصاف بده ، شُـکر و صَـلا خواهـانی ؟

                      بزن آتــش بـه دل امشب که دگـر باکـــم نیســت

                      چشمــه ی اشک مـــرا ، نیست دگــــر پایانـــی

.::. این شعرتقریبا مال یکسال پیشه ، چون این روزا دوباره موضوعیت پیدا کرده گذاشتمش .::.