تا يادمان برود ،

اين کوچه اي ، که عمري لگدش کرده ايم ،

                          از اول هم ، بُنش بسته بوده ...

   دستت را به من بده ،

                         تا يادمان برود ،

                                  ياس هايي که 

           بر بالاي ديوار هاي تا عرش رفته شان

                                                کاشته اند ،

                            ديگر ، بويش هم سهم ما نمي شود ...

      دستت را به من بده ،

                              تا يادمان برود ،

         آن چناري که بچگي مان را پايش چال کرديم ،

                           ستون شده ، به سقف طويله ي کد خدا ...

        دستت را به من بده ،

                       تا يادمان برود ،

            وجب ها آنقدر بزرگ شده ،

                  که ديگر ، شب عاشقان شان ،

                                  يک وجب ، بيشتر نمي شود ...

من سر تمام تيله هايم با تو شرط مي بندم ،

                         دستت را که به من بدهي ،

                                             يادمان مي رود ،

                                                             که دنيا را ،

                                                          براي قد بلند ها ساخته اند ... .